Een voldaan gevoel!!

Het begon allemaal anderhalf jaar geleden met een gekscherende opmerking "In het jaar dat ik 50 wordt ga ik La Marmotte fietsen". Zaterdag 4 juli j.l. is het gelukt met een zilver certificaat als resultaat.

Marco dank voor je complimenten, ik wordt er een beetje verlegen van. Ik zie het resultaat van La Marmotte als een teamresultaat. Natuurlijk moet je het op de dag uiteindelijk allemaal zelf doen. Maar de aanloop, de trainingen (volgens schema), de teammeetings, de begeleiding in moeilijke tijden (denk dan m.n. aan mijn knieblessure) de gezelligheid tijdens de gezamenlijke ritten en teamspirit hebben mij mede tot dit niveau gebracht. DANK daarvoor mannen!!

Erg jammer Marco dat je het PR niet wist te verbeteren, je was er zo op gebrand. Ik kreeg na het overgieten met ijskoud water op Alpe d'Huez ook kramp. Ik kon het er gelukkig uit masseren. Ik heb me dus een klein beetje voor kunnen stellen hoe je al zo vroeg in de wedstrijd geblokkeerd werd.

Michel op een dikke veertig seconden na goud. Hoe krijg je het voor elkaar zou je zeggen. 178 km, uren op de fiets en slechts een paar keer stoppen om water en voer in te nemen. Drie keer meer aanzetten, niet je spullen lozen voor de beklimming van Alpe d’Huez, iets harder in de afdaling, een sms-je minder versturen en je was met goud naar huis gegaan. Maar ga niet voorbij aan het feit dat je een geweldige prestatie hebt neergezet. Een enorme verbetering van je PR onder zware omstandigheden. Want heet was het.

Ik kijk met heel veel plezier terug op de laatste week voor de grote dag. Zondag ochtend vroeg vertrokken voor een autorit van een dikke 1100 km. Ja en met de sleurhut achter je aan, kost dat veertien uur. In de tussenliggende dagen lekker relaxed geleefd. Uitslapen, uitgebreid ontbijt, dagelijks bezoek aan de supermarkt, koffie, lunch, middagdutje. En dat heerlijke leven afgewisseld met de nodig trainingsritjes w.o. Villard Reculas en een schitterende rit richting La Berarder. Dat alles onder regie van onze ploegleider. Het klopte allemaal. Dank Henk!

En dan de grote dag. De wekker liep om 05:15 uur af. Alle benodigdheden voor de rit lagen klaar. Regelrecht uit bed naar de douche. Wakker en lekker fris aanschuiven voor een stevig ontbijt. Het weer was prima we konden al lekker buiten zitten. De spanning was voelbaar. De uitrusting aangeschoten en de banden op spanning gebracht was het inmiddels 06:30 uur geworden. Tijd om op te stappen en naar de start te rijden. Velen mede kampeerders met ons. Op de weg aangekomen een ongelofelijk schouwspel. Als mieren uit hun holletjes kruipend kwamen werkelijk overal wielrenners vandaag. Uit geparkeerde auto’s langs de kant, van andere campings, uit huizen lang de weg, vanuit alle invalswegen van Bourg d’Oisans, werkelijk ongelofelijk. Als koeien in de wij werden alle renners d.m.v. dranghekken in verschillende startvakken gedirigeerd. Wij stonden in het tweede startvak dankzij het feit dat wij ons al in november vorig jaar hadden ingeschreven. Met spanning in m’n lijf zag ik voor en achter me alleen maar helmen. Indrukwekkend!. Velen moesten natuurlijk op het laatste moment nog even piesen. En waar doen ze dat dan als links en rechts alleen maar huizen staan….. gewoon in de voortuin.
Even over zeven kwam de meute in beweging. Eenmaal op de provinciale weg richting Grenoble werd er tempo gemaakt. Op naar de stuwdam en door naar de eerste beklimming, Col du Glandon. Ging lekker. Boven aangekomen even snel water getapt en aan de afdaling begonnen. Dat afdalen niet zonder gevaar is bleek al snel. Diverse valpartijen die er niet allemaal onschuldig uitzagen. Niet verwonderlijk, want er rijden heel wat imbecielen rond die onverantwoorde risico’s nemen. In de vallei richting Saint-Michel de Maurienne op advies van Michel en Marco in een groep gaan zitten. Niet al te hoog tempo waardoor ik lekker kon recupereren door goed te eten en te drinken. In Saint-Michel aangekomen nog snel de bidons gevuld en aan de beklimming van Col du Telegraphe begonnen. In tegenstelling tot alle overige beklimmingen was deze voor mij onbekend. En dat heb ik geweten. Je gaat er aan beginnen als “voorlopertje” van de Galibier. De werkelijkheid is echt anders. Ik heb de col ervaren als een vervelende klim. Aangekomen in Valloire m’n enige echte stop van 10 min. genomen. Bidons vullen (incl. de nodige poeders) en flink gegeten. Dat wil zeggen, wat er nog in ging aan repen. Na een sms aan de ploegleider en een kort belletje naar Lia weer snel op de fiets geklommen en koers gezet richting Col du Galibier. De mooiste beklimming! Van 1430 naar 2642 meter. Halverwege werden wij achtervolgd door een hevig omweer. Een inktzwarte lucht leek onheil te brengen. Wonder boven wonder dreef het af en bleef het op enkele druppels na rustig. Boven aangekomen was het winderig en behoorlijk afgekoeld. Ik besloot om direct af te dalen en op Col du Lautaret weer bij te tanken. Door de wind heb ik het eerste deel van de afdaling voorzichtig aan gedaan. Het tweede deel gas kunnen geven. Beneden aangekomen, opnieuw de bidons gevuld en de afdaling van Col du Lautaret ingezet. Een afdaling waarin snelheid goed gecombineerd kan worden met eten en drinken. Halverwege een van m’n turbo gels genomen als voorbereiding op de beklimming van Alpe d’Huez. Aan de voet aangekomen snel de camping opgeschoten om alle onnodige ballast te lozen. Biddons gevuld en snel verder. M’n fietscomputer analyserend, wist ik dat er nog een zilver certificaat in zat, maar dan moest er niet veel mis gaan op de moeilijkste beklimming van de dag. Moeilijk omdat het de laatste beklimming was en er al ruim 160 km in de benen zaten. Daarnaast is Alpe d’Huez nu eenmaal een echte uitdaging. Na een snikhete dag is de rotsmassa en het wegdek bloedheet, is er in de eerste helft van de beklimming geen of nauwelijks wind.
Direct vanaf de camping de beklimming begonnen. Kenners weten dan dat deze beklimming direct met “de muur” begint. Het wegdek stijgt over de eerste 2.5 km. Met 10 tot 10,5%. Aangekomen in La Garde kwam de stoom uit me neusgaten. Even kort gestopt bij de watervoorziening om me helemaal te laten overgieten met ijskoud (berg)water. Heerlijk! Weer op de fiets kwam ik er achter dat mijn warme bovenbeen spieren het koude water niet zo goed konden verdragen. KRAMP! Tijdens het klimmen mezelf zo goed en zo kwaad mogelijk gemasseerd en snel extra vocht ingenomen. Met resultaat want ik kon weer snel m’n cadans vinden. In Huez aangekomen stond de plaatselijke bevolking klaar om de renners te besproeien en kon ik gelukkig doortrappen. Eenmaal Huez gepasseerd werden de laatste 4.5 km met “gebulder” ingeluid. Opnieuw onweer! Het koelwater kwam nu uit de lucht vallen. Omdat de zon verdween werd het snel koud. En voor de tweede keer reageerde m’n linker bovenbeenspier op de kou door samen te trekken. KRAMP! Opnieuw met de nodige massage wist ik dit weg te werken. De laatste twee bochten met 10% bevechtend kwam de finish inzicht. Onder het tunneltje door naar rechts richting de skilift nog even een laatste klimmetje. Omdat de tijd begon te dringen de laatste paar honderd meter nog even flink aangezet. Met 11 uur, 27 minuten en 38 seconden op de klok luidde voor de laatste maal de piep van m’n enkel transponder toen ik over de mat reed. Een geweldig geluid en een geweldig gevoel. Snel droge fietskleren aan, recovery drank genuttigd en onze ervaringen uitgewisseld afgedaald naar de camping.

Mannen, La Marmotte was voor mij een super ervaring. Het heeft me veel geleerd. Over mezelf en over een Cyclo. Ook zaken waarmee ik m’n PR in de volgende Marmotte zeker kan verbeteren. Met andere woorden … op naar de volgende La Marmotte.