Michel's verslag van La Marmotte

Hier is ie dan. Mijn laatste grafiek van deze blog. Om deze 3 ultieme curves ging het. Op 25 februari werd het idee geboren om onze voorbereidingen op La Marmotte via deze blogsite bij te gaan houden. En zie hier het resultaat weergegeven in een grafiek. Om dit voor elkaar te krijgen ben ik vanaf januari 2009 begonnen met serieus hard trainen, minstens 4x per week. Een hele opoffering voor mezelf, maar ook zeker voor mijn vriendin, Tamara en mijn kleine ventje, Mano. Hoewel hij er weinig van mee kreeg, want hij sliep meestal als ik aan het trainen was. Ik wil bij deze (nogmaals) Tamara bedanken voor haar geduld en steun bij deze voorbereiding. Helaas zal ik de tocht nog een keer moeten gaan rijden want zoals jullie wellicht al begrepen hebben uit de voorgaande berichten kwam ik 45 seconden te kort voor een gouden brevet. Ik MOET dus nog een keer terug om dat recht te zetten!

Een week voor de grote dag zijn we vertrokken naar France. Eenmaal daar aangekomen was rust, rust en nog eens rust het motto voor die week. Nou heb je rust en rust. In ons geval betekende dat inderdaad rust zoals de meeste van ons het kennen, lekker niets doen. Maar we moesten wel bezig blijven. Dus op maandag, dinsdag,woensdag en donderdag wel gefietst, maar niet langer dan 2 uurtjes en echt op het gemak, dus met een lage hartslag. Woensdagavond kwam mijn broer aan in Frankrijk en die wilde op donderdag nog wel even een stuk klimmen. Nou komen wij al vele jaren in die omgeving maar de route die we donderdag hebben gereden hadden we niet eerder gedaan. En mooi dat het was!!! Niet normaal. We hebben de Franse alpen van hun zeer ruige kant gezien. Zeker voor herhaling vatbaar.

De vrijdag stond in het teken van volledige rust en het schoonmaken en controleren van de fietsen. Er was nog even paniek toen Marco een bijna fatale technisch mankement ontdekte aan zijn fiets. Pfew dat was schrikken maar gelukkig konden we samen het eerste deel herstellen en heeft de lokale Franse fietsenmaker het tweede deel veiliggesteld (ik zal jullie de details besparen). Voor het laatste avondmaal ben ik nog even 2 uurtjes plat gegaan en wat muziek geluisterd en wat geslapen. Toen eten, pasta uiteraard, en vroeg naar bed. Om 22:00 uur gingen de lampen uit want om 05:15uur zouden de wekkers gaan.

Die nacht, zoals altijd voor zo'n tocht, slecht geslapen. Maar volgens de trainer is dat niet heel erg als je de week ervoor goed gerust hebt. Ik heb ieder uur van de klok gezien. Ik was dan ook al wakker toen mijn wekker afging. Bed uit en snel onder de douche om wakker te worden en me psychisch voor te bereiden op de aller grootste uitdaging. Nee niet de Marmotte maar het ontbijt. Ik kan heel slecht eten als ik vroeg op moet. Ik sla het liever over. Maar nu moest ik wel anders zou ik mezelf halverwege de dag tegen komen. Wonder boven wonder heb ik goed kunnen ontbijten. Mooi, daar kan het dus niet aan liggen.

Rond 06:30uur de camping verlaten en op de fiets onderweg naar de start. Mijn hemel wat een spektakel blijft dat toch. 7.000 fietsgekken in een klein Frans dorpje aan de voet de de Alpe d'Huez. Gelukkig stonden wij in het eerste startvak. Om 07:00uur was de start en rond 07:10uur kwamen we in beweging. Eerst voetje voor voetje, toen half op het zadel en eindelijk met 2 benen op de pedalen. Eenmaal de ruimte heb ik flink gas gegeven en een goede groep opgezocht.

Shit mijn broer vliegt, zoals altijd, uit de startblokken. Als snel verlies ik hem uit het oog. Nee Michel, maak jezelf niet gek.......rij op je hartslag! Ik pak hem wel op de eerste klim (Col du Glandon). Deze eerste klim ging erg goed. Volledig op hartslag gereden en kom zo fit als een hoentje aan op de top na 1:57. Bovenop zie ik broerlief. Hij heeft al water bijgetankt en duikt de afzink in. 'Je haalt me toch wel weer in'. Ja ja denk ik nog. Ik ben geen held in de afdalingen, hij wel. Ik zie hem dan ook niet terug.

Dan het licht oplopende tussenstuk naar de voet van de Telegraphe. Hier MOET je in een groep zitten omdat hier altijd de wind op kop staat. Zo ook deze dag. Ik zat in een hele grote groep van 40 renners. Lekker halverwege uit de wind. Veel drinken en wat eten. Het begint nu al goed warm te worden. Helaas wil niemand graag op kop rijden dus zo af en toe gaat het tempo flink omlaag. Niet gek laten maken Postma. Niet op kop gaan rijden. En dat is moeilijk voor mij want vind het supergaaf om zo'n groot pak wielrenners jouw tempo op te leggen. Maar dat kan je dood worden op de laatste klim. Dus lekker blijven zitten.

Col du Telegraphe. Een goede opwarmer voor de Galibier die nog volgt. Ik hoop Marco hier weer bij te halen. Helaas op de top heb ik hem nog niet te pakken. Shit, shit, shit. Ik stop niet op de top (na 4:10uur) omdat ik weet dat na de afdaling nog een punt komt om me te bevoorraden. Eenmaal in het dorpje aan de voet van de Galibier duurt het nog even voordat de bevoorrading volgt. Even schrik ik want heb ik dit punt nou gemist. Nee toch. Ik stop even om een sms aan mijn vader te sturen om te laten weten waar ik zit. Ik fiets toch maar weer verder in de hoop dat de bevoorrading nog komt. Pfew, gelukkig een bordje: bevoorrading over 1km (maar dan in het Frans). Als ik daar aan kom rijden zie ik mij broer. Pfew het gat was niet groot. Ik prik hem in zijn zij en vraag hoe het gaat. 'KLOTE' is zijn antwoord. Hij heeft last van kramp en dat is geen goed teken als je nog 2 fikse klimmen voor de boeg hebt. We vullen onze bidons en rijde tezamen weg richting de top van de Galibier. Al snel heb ik in de gaten dat Marco niet meer in mijn wiel zit. In de eerste haarspeldbochten kijk ik naar beneden of ik hem zie. Ik heb al een flink gat geslagen en denk bij mezelf, oei die gaat het zwaar krijgen, niet wetende wat ikzelf nog zou tegenkomen.

Na 5:53 uur sta ik op de top van de Galibier en begin ik te rekenen want dinsdag hebben we de afdaling van de Galibier gedaan en was ik na 1 uur en 15 min aan de voet van de Alpe. Dat moet nu in een uur lukken. Dus met 7uur moet ik aan de voet zijn, dan nog anderhalf uur = 8,5 uur en dus GOUD. Yes dit moet lukken!! En zie hier mijn rekenfout waar ik tijdens de afdaling achter kom. Shit ik ben natuurlijk een paar keer gestopt om water bij te tanken. Deze tijd telt natuurlijk ook mee. Ok plan de campagne: VOLLE BAK OP DE ALPE!

Na 7 uur en 4 minuten sta ik aan de voet. Dit moet lukken. Ik gooi nog snel wat overtollige ballast uit mijn zakken en begin volle bak. Na 500 meter voel ik pas hoe warm het is. TJEZUS wat een HITTE. Ik word letterlijk bevangen en moet echt een tandje lichter gaan rijden. Het is op het begin stuk echt 35+. Ik moet water hebben om over me heen te gooien. Ik moet afkoelen. De eerst 4km geen water. In mijn bidons zitten dorstlesser en energie drank. Dat koelt wel maar gaat zo plakken. Na die 4 km een water bevoorrading. Ik gooi mijn bidons leeg en vul ze allebei met water. Ik maak mijn polsen nat en gooi een flinke scheut water over mijn hoofd. Een Schweppes gevoel overmeestert mij. Heerlijk! Hup op de fiets en weer verder. Ik kan mijn ritme niet vinden. Nee hè daar gaat mijn gouden brevet. Kom op Postma!! Blijven duwen op die pedalen. Na nog eens 4km ploeteren en 4 liter water verder op mijn hoofd begint het weer lekker te lopen. Ik kan een tandje zwaarder schakelen en meer snelheid maken. Zou het dan toch. De laatste 5km gaan heerlijk. Vlak voor de finish heb ik nog over en pak ik nog iemand op de streep in volle sprint. 'Hehehehehe, loser, heb ik je toch nog te pakken'. Altijd goed voor het moraal. Op mijn hartslag meter heb ik een netto tijd van 8:31:45. Dus pure fietstijd. Als ik niet meer dan 18 minuten heb verloren met water tanken en bevoorraden heb ik GOUD. Zou het?

Vlak na de finish voel ik me beroerd en krijg ik niks binnen. Mijn maag draait zich om en het oh zo nodige eten wil er niet in. Ik heb me ruim 2 uur niet lekker gevoeld. Een combinatie van de inspanning en de warmte. Uiteindelijk toch nog wat kunnen eten en eenmaal gedoucht is het weer helemaal weg en heb ik 's avonds meteen gezondigd met een heerlijke entrecote met friet en een heel klein beetje sla.

Even terug naar de finish. Nadat Marco en Martin ook binnen zijn ga ik dan toch maar het brevet halen. Heb ik um wel of niet. Na even in de rij te hebben gestaan noem ik mijn startnummer en wordt het brevet geprint. Ik zie het al als het brevet nog op de printer ligt: 'Brevet d'Argent'. NEEEEEEEEEE Zilver. Als ik kijk naar de tijd wordt ik echt helemaal gek:

8:49:45

NEEEEEEEEEEEEEEEE 45 seconde sneller en het was een 'Brevet d'Or' geweest. *&$##@* dat is balen zeg................Gedachten vliegen door mijn hoofd: 'Als ik nou niet die sms had gestuurd' of 'Als ik nou niet dat extra water had gepakt'. Ik moet me erbij neerleggen en ik heb een excuus om La Marmotte nog een keer te gaan rijden.

Nu weer thuis ben ik heel blij en trots op mijn prestatie. Mijn PR met 2,5 uur verbeterd is toch ook niet gek. Nu weet ik waar al die training goed is geweest.

Trainer (broerlief): super bedankt voor het maken en begeleiden van mijn trainingen. Het was zo nu en dan een hele opoffering maar het is voor mij vlekkeloos verlopen. Jammer dat je eigen prestatie tegenviel. Ik heb in ieder geval mijn revanche voor de fietschallenge te pakken (hahahaha).

Martin: Top, Super, Ongelofelijk, Wat een prestatie na je knieblessure. Er zijn eigenlijk geen woorden die jouw prestatie goed kunnen beschrijven. Zeker na de hele historie met je knie en you know what more. Ik heb echt diep diep respect voor jou! Ik hoop dat we nog veel samen kunnen biken en dat we nog een keer zo'n tocht gaan rijden.

Pa (de ploegleider): Bedankt voor de gezelligheid in de afgelopen week en bedankt voor de goede zorgen. Voor jou is het ook een zware dag geweest op 4 juli. Maar je was er wel om ons op te vangen en te filmen en te zorgen voor een stoel in de schaduw.

Morgen begint het normale leven weer en sluit ik een leuke en leerzame periode af. Op naar de volgende uitdaging: De ATB wedstrijd in Rozendaal.